Uitgelicht

Welkom op ons blog, enjoy the ride!

Of je nu puur geïnteresseerd bent in ons, de reis of de fiets, leuk dat je de tijd neemt om onze website te bekijken. We hopen jullie met onze verhalen het idee te geven dat je achter op onze fiets bent gestapt om een stukje mee te liften! Enjoy the ride!

Advertenties

16 & 17 september: Portland Part 1

Zo als we aan kwamen bij John gingen we ook weer weg, regenpak aan en gaan. De hele ochtend de vreugde van de regen mogen voelen. En in de regen is achter elkaar fietsen niet al te prettig, althans voor de gene achter. Die krijgt namelijk lekker vieze prut in het gezicht dat van het achterwiel afkomt. Dus een paar meters afstand. 

Aan het begin van de middag verdwenen de wolkjes en werd er plaats gemaakt voor een heerlijke frisse lucht en zonneschijn. Ook kwamen er allerlei heuveltjes tevoorschijn, die maar achter en achter elkaar door bleven gaan. Goed voor de beentjes! Wat weer opzich zelf zorgt voor heerlijke vermoeidheid. Terecht voldoening gevende moeheid. Wat dan weer zorgt voor het gevoel van zelftraktatie op koffie! En ah jammer genoeg waren er geen campings of Warmshowers in Longview, dus waren we weer gedwongen om naar een Airbnb te gaan, echt vervelend. 

Een diepe nachtrust en een heerlijk zonnetje deden ons vliegen richting Portland. Eigenlijk kwam het puur door de vlakke omgeving en het windje mee. In de ochtend hadden we wel een gemene brug die ons van Washington state naar onze vierde staat in de Verenigde staten bracht: Oregon! De kustlijn hier schijnt geweldig te zijn, fietsers zijn meer dan welkom en heel belangrijk ze hebben een ‘koffie drive tru’ genaamd Dutch Bros hier. Zin in om dat allemaal te gaan zien en ontdekken. Na 90 km op de vluchtstrook van highway 30, mochten we links afslaan naar de stad van de gave bruggen, fietspaden en weirdo’s: Portland.

We kwamen binnen via de Sint Johns Bridge, waar gelijk duidelijk werd gemaakt dat auto’s hier op de tweede plek worden gezet. Zonder Google Maps konden we gemakkelijk naar de downtown fietsen, want alles staat hier supergoed aangeven en er zijn zelfs stoplichten met vormpjes van een fiets erin, die hebben we nog niet gezien deze trip. Na wat rondfietsen in downtown en ingehaald worden door andere fietsers (wat echt heel gek is) gingen we richting onze villa in Portland.

Ik hoor je denken, hoe kunnen zulke jonge kinders een villa betalen? Nou niet. We mogen dit prachtige huis lenen van een fietskoppel die we in Jasper, Canada hebben ontmoet. We moesten even een belletje geven als we in Portland zouden aankomen, want ze hadden nog wel een warm bedje voor ons over. Maar wat bleek nu helaas het geval te zijn, de schatjes zijn momenteel aan het fietsen in Kroatië. Voor hen geen probleem, we mogen nog steeds gebruik maken van hun prachtige huis. En weer is het gelukt om ons verbaast te laten staan van de gastvrijheid die we mogen ontvangen. Ongelooflijk lief.

14 & 15 September: Always trust the locals

Het weer leek volgens de iPhone van Freek niet al te plezant te worden. Maar zoals wel vaker heeft de iPhone niet altijd gelijk. Gelukkig. We fietsten weer langzaam weg van de grotere steden, de bossen in. We beginnen steeds meer te merken dat de route boekjes soms een beetje gekke, niet voor de hand liggende wegen als keuze opleggen….. en gedverderrie, ook uit het niets werden we opgelegd om een bizar steile weg te nemen, want ja, we volgen immers het boekje. Want mooie wegen, zijn geen makkelijke wegen. 

We zijn gewoon te verwend, we hebben al zoveel moois gezien, dat ‘gewone’ meertjes en de daarbij behorende steile omweg, een klein beetje vervelend beginnen te worden. Waarom extra heuvels nemen als het niet nodig is en eigenlijk ook langzamer? 

Aangekomen bij onze nieuwe vriendin Carolyn werden we weer hartelijk ontvangen en hadden we weer een heerlijk warme douche en bedje. En Carolyn gaf ons een andere route voor de volgende dag, ‘niet volgens het boekje’. Dat beviel maar al te goed, tien kilometer minder en minder heuvels, dat klonk als muziek in de oren! Dat noemen we niet lui, dat noemen we efficiënt. Win, win dus!

En inderdaad de volgende dag, nadat we eerst kilo’s bacon hadden gegeten (we mochten niet weg voordat het op was), gingen we via de weg die Carolyn had uitgestippeld voor ons. Maar pfoe door die bacon heb je toch het idee dat je super ongezond bezig bent. Alsof we naar de Mac Donalds zijn geweest. Want bij de Mac denk je: ‘Hmm lekker’. En daarna voel je je toch een partijtje smerig. Bacon doet ongeveer hetzelfde…. Gelukkig ‘fietsen we het er wel weer vanaf’. Op naar alweer de volgende lieve mensen die ons willen ontvangen.

Op de weg naar Rochester zien we opeens een andere fietser oversteken naar onze kant van de weg. Als eerste dachten we oh nee… Die meneer gaat ons of vertellen dat we een andere weg moeten nemen, of dat we een helm moeten dragen. Dus we stopten in eerste instantie met idee dat vriendelijk aan te horen. Maar zodra we hem naderen schreeuwde hij naar ons: ‘Are you my Warmshowers?!’. AHA! Het was John! Een man die een kop kleiner is dan wij, maar minstens net zo gek van fietsen, hij ging even een rondje van 100 km doen. Dus we zouden hem weer zien bij zijn huisje!

Na een grote stop bij de Starbucks (duh, koffie is alles als het regent, want natuurlijk regende het weer lekker hard) kwamen we als twee verzopen katjes aan bij John en Sandy. Het eten stond al klaar en gekke John vertelde van alles over zijn fiets medailles. Hij doet aan lange afstand tochten, waarbij je zo’n 600 km fiets in veel te weinig tijd, dus ook met te weinig slaap… Ik zie er de lol niet van in, maar het is zo leuk om te horen hoe John hier uren over kon praten… Omdat het zo hard regende mochten we met onze matjes en slaapzakken in de woonkamer logeren, wat voor een heerlijk nostalgisch logeerpartij achtige sfeer zorgde. 

En wakker worden met de geur van gebakken eieren was natuurlijk ook niet verkeerd, de schatjes hadden het ontbijt alweer klaar staan voor ons. Blijft nog steeds ongelooflijk hoe lief sommige mensen zijn, daar blijf je simpelweg van genieten. 

13 September: Sleepless in Seattle

Om 8.00 precies stond onze bestelde Uber voor de deur om ons naar de Ferry te brengen, want…. We zaten maar een uurtje met de boot verwijderd van Seattle. De op 21 na grootste stad in Amerika. Voor jullie misschien bekend door de Space Needle of de doktersoapserie Grey’s Anatomy of natuurlijk de prachtige film Sleepless in Seatlle. Ook vormt Seattle het thuisfront van het American football team: de Seahawks, waarvan we genoeg fans van tegen zijn gekomen in het westen. Van paars met groene huizen tot petjes, shirts etc. Crazy Haus.

Een stad binnen komen via een boot heeft wat bijzonders, vanaf ver kan je al de skyline zien, althans de vorm ervan, en na mate je dichter bij komt krijgen de vormen steeds meer details. De details zijn alle verschillende soorten hoogtekrabbers, van Zuid-as glazige gebouwen, tot de klassieke betonnen look, allemaal anders. Als je van de boot afstapte was het eerste wat je ziet de gigantische dubbeldekker snelweg, die de stad omringt. Zonde. Zo zonde zelfs dat ze inmiddels al weer plannen hebben om deze lelijke ring weg te halen en de snelweg onder de stad door te laten lopen.

Pike’s Market Place was een van de dingen die we volgens Wikipedia (super betrouwbare bron) zeker even moesten bezoeken, en als Wikipedia het zegt, zal het wel waar zijn, toch? In eerste instantie had ik het idee dat ik op een vismarkt ergens in Volendam stond. De visgeur penetreerde zo je neus in, blegh. En dat niet alleen, zelfs al het geschreeuw wat je gewend bent van de markt in Nederland, galmde lekker door de markthal. Om alle toeristen te entertainen gooien ze rustig een meter lange vis over. Heel smakelijk allemaal…. Toch leuk om te zien dat sommige mensen dit ook daadwerkelijk leuk vinden. Moet er niet aan denken dat die vis per ongeluk op een van ons terecht zou komen.

Snel door naar de allereerste winkel van het grote koffiefenomeen Starbucks. Waar wij het grootste deel van ons vakantiebudget aan uitgeven. Je kent het Starbucks teken wel, een soort van vrouw met lange haren en een kroontje op. Men zegt wel eens dat tijd ervoor zorgt dat mensen er beter uitgaan zijn als ze ouder worden nou de Starbucks mevrouw ook. Van origine was het nameijk een hele lelijke zeemeermin met hangtieten, niet echt iets wat ‘kom hier lekker koffie drinken’ zou uitstralen….

En na lekker wat ronddwarrelen, was de Space Needle natuurlijk niet te missen. Deze NASA-achtige versie van de Eiffeltoren was ooit gebouwd omdat de wereldtentoonstelling in Seatlle was. Weet nog niet of ik het mooi vind, maar het is zeker wel typerend. Toch blijft het gek om in een stad te lopen waarvan de geschiedenis, in vergelijking met Europa, net geschied is. De bezienswaardigheden zijn over het algemeen nieuw, terwijl ik zo gewend ben om naar een hoopje stenen te kijken, die vroeger een tempel moesten voorstellen.

Een dagje Seatlle was dus meer dan genoeg om de toeristische checklist af te werken, en zoals we met de boot aankwamen gingen we ook weg met de boot (duh, maar ik probeer hier een soort van sentimentele afsluiting van te maken). Langzaam veranderde de details weer in vage lijnen. Goodbye Seatlle!

11 & 12 September: Hier aan de kust 

Na weer een heerlijk avond maaltje en een half rustdagje bij Art en Lexie terug in Amerika, hadden we na al die kilometers in de auto weer extreem veel zin om de fiets op te stappen. Het gevoel dat je op een voertuig zit, die door jou spierkracht wordt aangedreven, geeft ons zoveel meer voldoening dan een beetje op je dikke billen zitten in de auto. De eerste heuveltjes op waren dan ook zeker geen probleem, we hadden namelijk weer verse benen. 

We volgen nu deel 1 van de Pacific Coast en integenstelling tot alle andere boekjes staat in dit boekje geen elevatie profiel weergegeven, dus gingen we er vrolijk vanuit dat het dan wel over het algemeen vlak zou zijn. Dat was inderdaad leuk gedacht, maar ver van de realiteit. Op en af op en af, en dat is zeker niet erg, al helemaal niet met de bijkomende uitkijkpunten op de zee, maar voor een persoon als ik, die lichtelijk autistisch kan zijn, moest ik even het knopje ‘accepteer dat je niet weet wat er gaat komen’ zoeken. Helaas nog niet gevonden….

De eerste avond dat we weer gingen kamperen, sinds een kleine week in een bed. Het overheerlijke compost toilet stond weer op ons te wachten en oh wat werd Freek daar vrolijk van…. Geen douche, dus meneer pakte weer alle bidonnen en besloot voor de huizen en alle zeeuwmeeuwen aan de kust een showtje te geven… Gekke vent, ik ging maar even doen alsof ik hem niet kende… Snel ons tentje in.

Heuveltje op en heuveltje af, ook de volgende ochtend, maar met percentages dat je benen er bij het zien al zuur van worden… Dus gewoon doortrappen, het zuur gaat ervan zelf weer uit.. OH en wat een regen, de schoenen lagen weer onder het waterpeil, want we waren een beetje te laat met de regen kleren uit de kast te pakken…

In Bremerton stond de volgende Warmshowers op ons te wachten, maar voordat we hun huis zouden bereiken moesten we natuurlijk nog aardig wat aanstaandjagende heuvels op, je moet natuurlijk wel een beetje hard werken voor je eten. Ronda en Jim hadden de garage deur al voor ons open staan zodat we zo snel mogelijk droog konden staan… En met een huis om u tegen te zeggen! Uitzicht op zee en de mooie heuvels. Mijn mond viel er van open. 

Een super sportief stel. Beide fietsen veel en waren aan het inpakken om het zuiden van Amerika te bekijken. Diner stond ook al weer klaar en Jim had de meest heerlijke Ribeye gemaakt, wat een stuk vlees, maar wat was het lekker, alles tot op het bot opgepeuzeld. 

Vancouver Island: Part 2

Na alle prachtige visjes in de zee, hadden deze twee zeehondjes wat moeite met opstaan… Dus maar even een koffietje halen bij het bedrijf wat we inmiddels sponseren, Starbucks. De plannen voor vandaag waren om wat schattige surfdorpjes te bezoeken: Tofino en Ucluelet (geen idee hoe je dit uitspreekt).

Onderweg een kleine stop gepland bij Cathedral Grove, ook wel het oerbos genoemd, hier staan behoorlijk oude en dikke bomen, die gaan tot wel 800 jaar terug, best bijzonder om iets aan te raken wat nog levend is na zoveel jaar. Voor de rest konden er rustig 10 mensen, we maken een kringetje van jongens en meisjes spelen, om de boom heen, zo dik was het. Ja ik heb zojuist een boom beledigd…. Oeps.

Eerst Ucluelet, helaas niet heel veel van gezien, want de regen kwam met bakken uit de lucht vallen en dat zorgt natuurlijk niet voor de voorwaarden voor een leuke wandeling maar…. Regenkleertjes aan en gaan. De Wild Pacific Trail, een kleine wandeling langs de kust, waar vaak naast de mooie rotsen ook veel dieren te spotten zouden zijn, maar die gingen natuurlijk met dit mooie weer lekker onder water blijven spelen, ik geef ze groot gelijk. Toch was de kust heerlijk om naar te kijken, de zee botste wild op de rotsen wat een prachtig aanzien was en waar je prima uren naar zou kunnen kijken, als je niet een zwembadje in je schoenen creëerde. Dus zo snel mogelijk gelopen en door naar Tofino. Tofino was super schattig, nog steeds regen, maar goede biertjes en patatjes maken veel goed. 

De volgende ochtend was het weer helaas niet omgeslagen en leken de andere plaatsjes aan de kust die op het programma stonden bijzonder veel op elkaar, inclusief de natte sokken en haren. Dus na alles even snel aanschouwt te hebben gingen we gewoon lekker doen waar we goed in zijn, koffie drinken. Niks beter dan een lekker bakkie, wanneer je doorweekt en bibberig bent. Dus gingen we terug naar Sidney, het havenplaatsje waar we aankwamen met de boot, om lekker te relaxen en te genieten van de regen in een leuk koffie huisje. Want regen is zeker wel fijn, maar gewoon simpelweg niet als je buiten bent.