25 Juli: Vamos vamos

Schiphol, het walhalla voor iedere wereldreiziger. Het grootse reis gevoel bekruipt je al zodra je de vliegtuigen vanuit de auto ziet. Helaas is het voor een wereldfietsers een ander verhaal…. Man man man wat een onhandig gedoe. Maar ja we zijn jong en we willen wat. Het gehannis begint al bij het inpakken, wat mag in de tassen ? (En geloof me dat is niks) Hoe krijgen we die fietsen mee?  Gelukkig zijn de ouders van Freek geoefende fietsers met bakken vol ervaring. Marja chef kleding en Willem natuurlijk chef fiets. Inpakken die handel, zo gezegd zo gedaan. Binnen twee dagen is het ons gelukt om twee fietsen te demonteren, twee Ikea (op zijn Amerikaans Ai-kie-A) wegwerptassen vol te gooien met campergerei, kleding, reservebanden en niet te vergeten onze tandenborsteltjes (super multi functioneel, ik kom hier later op terug). Nou daar gingen we dan. Fietsen in de wagen, tassen daarbij en de nodige familie in de auto om je uit te zwaaien. Check, check dubbel check. 

Eenmaal aangekomen op Schiphol was het ons opgevallen dat je nog bijzonder goede stuurskills moet hebben om alle vakantie gangers inclusief bagage te ontwijken. Na wat U-turns eindelijk de balie weten te bereiken. Onze parels van fietsen wogen maar liefst 25.5 en 24.2 kg. Dus een klein beetje te zwaar….. Vanuit onze kant dus de vraag of het een onsje meer mocht zijn. Ook nog een uurtje gezond gespannen geweest rondom een stickertje dat het bewijs zou zijn dat wij betaald hadden voor het vervoer van onze pareltjes. Gelukkig werden we geholpen door een meneer van de  KLM met schouders breder dan mijn kledingkast, die wel even heel stoer een stickertje van 5 bij 3 cm voor ons ging regelen. Ohja, tussen het wegen en de stickerstress in hebben we ook nog het sentimentele protocol doorgelopen, wat natuurlijk hoort rondom zo’n grote reis. Van te voren wist ik wel dat onze mama’s super gevoelig kunnen reageren op hun moederlijke instinct, maar dat ik ook bij de papa’s een klein, ingehouden traantje had gespot, deed me veel. We gaan jullie missen! 

De douane gepasseerd te hebben kwam de rust. Van de twee uur die we van te voren dachten te hebben achter de poortjes, waren opeens nog maar 40 minuten over. Dus op zoek naar een goede kop koffie en zo’n lekker broodje met plak kaas. Gelukkig betaal je op Schiphol de hoofdprijs. Maar zo als een collega mij vorige week heeft geleerd: ‘Duur is iets wat zijn geld niet waard is’. Nou jeetje wat was dit broodje DUUR. Met een goed gevuld maagje het vliegtuig in dus. Heerlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s