30 juli: Edith & Annette

Na een ijskoude nacht, waarbij we dekens tekort hadden, werden we s’ochtends onze tent uitgebrand. Wat an zich een fijn idee was, omdat de weerberichten volgens de iPhone van Freek niet zo gunstig zouden zijn. Bewolkt, onweer en regen. Nu in ieder geval nog niet. Wat zullen we eens gaan doen vandaag? De bekende hamvraag. Gaan we beginnen aan de route? Of zullen we nog wat mooie meertjes rondom Jasper bekijken, nu we er toch zijn. Het werd natuurlijk het laatste. Zo konden we onszelf mooi aanpraten dat we dit extra dagje echt nodig hadden om goed te ‘acclimatiseren’. 

Weer terug boven in Jasper, haal ik natuurlijk eerst wat lekkers bij de lokale bakery. Gisteren wat centjes bespaart door s’nachts als twee idioten op de fiets naar de camping te gaan, dus de wet van compensatie kwam te pas, of zoals Freek het noemt: het compensatiefonds. Voor de lezers onder ons die van taal houden, idioten op de fiets is dus een pleonasme. Als fietser in het buitenland ben je namelijk per definitie al een idioot. 

Een dal later, een brug en 2 klimmetjes verder, zien we haar liggen. Lake Annette. Dit meer had meer (ha-ha) dan fifty shades of Blue. Iedere zonnestraal glinsterde als een diamant op haar water. We vinden een prachtig en rustig plekje met uitzicht op de bergen. Om eerlijk te zijn heb je overal in Jasper uitzicht op bergen, alleen niet overal even mooi. We ploffen neer en we waren het eerste uur niet het helder blauwe water uit te slepen. 

Donkere wolken pakten zich samen. Snel besloten Freek en ik om in ieder geval ook nog even langs de grote zus van Annette te gaan. Edith. Net zo blauw, maar twee keer zo groot. Het duurde nog best lang voordat de hel losbrak. De wind zette eerst aan. Het eerst zo kalme en heldere water was opeens veranderd in het golfslagbad van de hoornsevaart. Niet veel later kwamen de eerste donders en regendruppels. Alle mensen om ons heen wisten niet hoe snel ze weg moesten komen. Maar wij niet. Wij zaten mooi onder een grote boom, die ons beschermde tegen de nattigheid van de regen. Binnen een kwartier waren wij de enige aan het meer die dit grote schouwspel van de natuur meekregen. Het gezegde ‘De wind van voren krijgen’, was voor ons nu werkelijkheid. Wat een kracht heeft dit element van de natuur, zonder ook maar enige spiermassa te hebben. Drie uur later schijnt het zonnetje weer alsof er niks is gebeurd. Voor de betweters (waaronder ik zelf): ja, de zon gaat niet weg, er komen alleen wolken voor. 

Morgen de eerste ‘echte’ kilometers van onze route. Zin in!

Een gedachte over “30 juli: Edith & Annette

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s