2 Augustus: Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet….

Van voor, van achter, van links, naar rechts… Echt overal om je heen valt iets te bekijken. Klopt, dat kan thuis ook. Maar ik durf te wedden dat de 360 view thuis echt een stuk minder is dan hier. Wauw. Fantastisch. Amazing. Zo machtig mooi. Ik wil graag nog even corrigeren voor mijn valse veronderstelling dat we de afgelopen dagen al aardig wat hebben moeten klimmen. Vandaag, dat was pas klimmen. De Sunwapta pass van 6,676 feet, was de eerste van de drie bergen waar we de komende dagen overheen moeten. We zijn dus nu op hoogtestage, zoals ze dat in de wielerwereld noemen. Hoe zwaar de benen ook mochten voelen, het uitzicht om ons heen maakte alles minder pijnlijk. 

Aan het begin van de berg fietsten we door een prachtig dal. Stromende beekjes water, verspreid over een breedte van ongeveer 300 meter, daar tussen stukjes droog land met mooie bloemen, stukken hout en vooral stenen. Het ene poeltje blauw, het andere poeltje beetje bruin. Met zo’n stuk land tussen de weg en de volgende bossen, hoopten we op deze afstand beren te spotten. Helaas, het mocht niet zo zijn vandaag, ze zijn immers goed in verstoppertje spelen. Toch heb ik het idee dat minstens 10 beren ons gezien of geroken moeten hebben. 

De eerste meters op de berg vielen mij zwaar, Freek vond het natuurlijk geweldig. Op ieder uitzichtpunt even gestopt. Niet alleen om uit te hijgen, maar om WEER een nieuwe berg te bekijken. Jeetje mineetje. Letterlijk, adembenemend mooi. Ook op ieder punt aanwezig: een bus die stopt, waarbij er weer een stroom van dikke Amerikanen en iPad Aziaten uitstapten. Zou voor geen goud met ze willen wisselen. Ze zien slechts een fractie van wat wij allemaal mogen bewonderen. Na anderhalf uur klimmen, staan we oog in oog met de Athabasca Gletsjer. Witter dan wit, met heel wat toeristen erop. En een restaurant! Geloof me op dat moment was de optie eten een stuk interessanter. Nog nooit zulke lekkere slappe patatten en koude pizza gegeten. Mjammie buikje weer rond. Op naar de afdaling.

Het asfalt op de afdaling was nog nieuwer dan dat we al gezien en gevoeld hadden. Rechte stukken naar beneden. Freek alweer als speedy Gonzalez beneden, terwijl ik echt heel stoer voor mijn doen, de remmen niet eens volledig indrukte, voor een vierde zou ik zeggen. Op sommige stukken zelfs alleen mijn handen op het stuur. Gekke meid. Zo zonde dat je tijdens het afdalen op de weg moet letten, want je passeert alle natuur om je heen vijf keer zo snel. Nog wat heuvels opgeklommen terwijl we we dachten dat er alleen nog maar afgedaald zou worden naar de camping. Viel tegen, maar de benen konden nog meer dan het hoofd van te voren dacht. Gelukkig, want morgen de Bow Summit, 6,785 feet. 

2 gedachtes over “2 Augustus: Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet….

  1. marjon bos

    Je bent het over een 360° view. Heb je je panorama knop op je mobiel al gevonden?
    Wij werden pas halverwege onsze reis getipt.
    Wij hebben ook dubbel gelegen toen alle toeristen een gras vlakte op stoven voor een selfie. Bleek iets van lord off the rings te zijn.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s