19 Augustus: Bye Bye Canada

Weer vijf kilometers op de fiets en uit het niets zie ik Freek stoppen en hele gekke bewegingen maken, wat gebeurt hier? Naar mate ik dichterbij kom, snap ik waarom Freek van die gekke moves aan het maken was. Een zwarte beer op 3 meter afstand. Wat gaan we doen? Pakken we de BearsSpray? Maken we ons groot? Nee hoor, het kleine lieve teddybeertje ging gewoon rustig verder met blaadjes eten, en wij dus rustig verder fietsen. Pfoe

Rustig verder fietsen was het zeker want twee grote beklimmingen stonden op het programma, voordat we de douane zouden bereiken. Met tempo’tje zero kwamen we aan bij de grens. De Canadezen zwaaiden ons lachend toe en de Amerikanen wachten ons gewoon op. Meneer 1 van de douane nam een rustig kijkje in onze paspoorten en vroeg ons waar we vandaan kwamen. Jasper, meneer. Vervolgens vroeg hij waar dat lag, wij dachten dat hij een grapje aan het maken was, maar hij was bloed serieus. ‘Waarom zou ik iets vragen als ik het al weet?’ Oepsie, volgens mij hebben we zojuist meneer 1 beledigd.

Op naar meneer 2, die de stempeltjes in onze paspoorten zou zetten. We openen de deur naar het kantoortje en het eerste wat opvalt is dat er en foto hangt van Donald J. Trump, met daarnaast een 9-11 memoriaal. Je zou het je toch niet kunnen voorstellen dat wij bij iedere grensovergang een foto van onze gekke Willem en mooie Maxima hebben hangen, met daarnaast een foto van onze nuchtere Mark Rutte…. Maar goed nadat alle vingers weer gescand waren en onze portret foto’s ook weer waren upgedate kregen we onze stempel. Oja, en of we wel even 12 dollar hiervoor wilde wegleggen. Dus toen we vroegen waarvoor we moesten betalen, waren de poppen aan het dansen. Het was ons zojuist gelukt om ook meneer 2 te beledigen.

De weg daarna leidde ons in, in het overmatige, geweldige, mooiste, beste, grote land, Amerika. Waar iedereen dik is en vol van zichzelf… Geen idee of deze steriotypering waar is, maar we gaan het zien. Voor vandaag had Amerika iets anders in petto voor ons. Koeien, en niet zo’n beetje ook. Het was bijna een wedstrijdje; wie kan het beste koeien ontwijken, en geen van ons beidde was er een super ster in. De ene koe was natuurlijk nieuwsgieriger dan de ander, dus was het ook iedere keer spannend of ze wel of niet op je af gingen komen… Nou Martha 1 had er zin, die kwam met een galante pas onze kant op. Even een sprintje trekken dan maar.

Het eerste dorpje wat we passeren, was volgens Freek typisch Amerikaans. Een weg, een gemakswinkel, een tankstation en that’s all. Gezellig… Dan maar zo snel mogelijk door naar de camping. Wat gezelligheid opzoeken.

Een gedachte over “19 Augustus: Bye Bye Canada

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s