3 September: Das pas een Pass 

Wakey Wakey! De laatste dag van onze bergvierdaagse is aangebroken! So Rise & Shine. Het weertje was perfect, een mooie 24 graden met hier en daar een wolkje. Eitjes werden voor ons gebakken, cappuccino’s werden gezet. Alle ingrediënten om genoeg energie te verzamelen om een berg te beklimmen. De benen redelijk stijf, maar ach het was nou eenmaal de laatste pas, voorlopig dan.

Nadat Freek het thuisfront na een maand eindelijk weer een keertje had gebeld, vertrekken we richting Diablo Lake, aan de andere kant van de berg. Vele bochten volgden, en er kwamen steeds meer bergtoppen tevoorschijn, na de eerste anderhalf uur klimmen, konden we al weer glaciers zien! Wat een uitzicht, het was helemaal niet zo erg dat we ons langzaam de berg op bewogen. De omgeving was namelijk weer adembenemend mooi, ook hier kan ik echt geen woorden voor verzinnen, maar naar mijn mening is dit de mooiste klim die ik ooit heb mogen fietsen. Tuurlijk heb je af toe een soort van ‘Pfff, wanneer is het *piep* einde van de berg daar?’ moment. Tom had ons al gewaarschuwd dat wanneer je op het einde van de klim werd ingehaald door een rode auto, je deze auto binnen no time hoog boven je op de berg ziet rijden… Wat behoorlijk demotiverend kan werken aangezien jij daar nog lang niet bent.

Nadat we de top van de Washington Pass EINDELIJK hadden bereikt en de daarbij behorende fotoshoots later, mochten we een kleinstukje afdalen om vervolgens nog een klein stukje te klimmen op de Rainy Pass. Tom had ons voorzien van een echt wielrenner gelletje. Die moesten we innemen tegen het einde van de pas, zodat we genoeg energie zouden hebben. Ik heb nog nooit zo iets goors naar binnen gewerkt, die smaak , die substantie, BAH! Hoe doen wielrenners dit, zonder ook maar een vies gezicht te trekken? Maar ach, alleen het idee dat het zou helpen om me de berg nog een keer op te krijgen, was welkom. Zwei fingern in die Nase, die Rainy Pass, stelde echt precies niks voor in vergelijking met de rest van de pas. Lekker!

Afdalen, ja, de ultieme beloning waar we hard voor hadden gewerkt. Een lang uitgestrekte afdaling, om even lekker uit te rusten. En we rollen zo naar het Diablo Meer, een meer dat gletsjer slib bevatte, dus drie maal raden welke kleur die had. Inderdaad, machtig mooi blauw/turquoise.

Eenmaal op de camping hebben we gegeten, de tent op gezet en om negen uur ging het licht uit, wat een dag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s