14 & 15 September: Always trust the locals

Het weer leek volgens de iPhone van Freek niet al te plezant te worden. Maar zoals wel vaker heeft de iPhone niet altijd gelijk. Gelukkig. We fietsten weer langzaam weg van de grotere steden, de bossen in. We beginnen steeds meer te merken dat de route boekjes soms een beetje gekke, niet voor de hand liggende wegen als keuze opleggen….. en gedverderrie, ook uit het niets werden we opgelegd om een bizar steile weg te nemen, want ja, we volgen immers het boekje. Want mooie wegen, zijn geen makkelijke wegen. 

We zijn gewoon te verwend, we hebben al zoveel moois gezien, dat ‘gewone’ meertjes en de daarbij behorende steile omweg, een klein beetje vervelend beginnen te worden. Waarom extra heuvels nemen als het niet nodig is en eigenlijk ook langzamer? 

Aangekomen bij onze nieuwe vriendin Carolyn werden we weer hartelijk ontvangen en hadden we weer een heerlijk warme douche en bedje. En Carolyn gaf ons een andere route voor de volgende dag, ‘niet volgens het boekje’. Dat beviel maar al te goed, tien kilometer minder en minder heuvels, dat klonk als muziek in de oren! Dat noemen we niet lui, dat noemen we efficiënt. Win, win dus!

En inderdaad de volgende dag, nadat we eerst kilo’s bacon hadden gegeten (we mochten niet weg voordat het op was), gingen we via de weg die Carolyn had uitgestippeld voor ons. Maar pfoe door die bacon heb je toch het idee dat je super ongezond bezig bent. Alsof we naar de Mac Donalds zijn geweest. Want bij de Mac denk je: ‘Hmm lekker’. En daarna voel je je toch een partijtje smerig. Bacon doet ongeveer hetzelfde…. Gelukkig ‘fietsen we het er wel weer vanaf’. Op naar alweer de volgende lieve mensen die ons willen ontvangen.

Op de weg naar Rochester zien we opeens een andere fietser oversteken naar onze kant van de weg. Als eerste dachten we oh nee… Die meneer gaat ons of vertellen dat we een andere weg moeten nemen, of dat we een helm moeten dragen. Dus we stopten in eerste instantie met idee dat vriendelijk aan te horen. Maar zodra we hem naderen schreeuwde hij naar ons: ‘Are you my Warmshowers?!’. AHA! Het was John! Een man die een kop kleiner is dan wij, maar minstens net zo gek van fietsen, hij ging even een rondje van 100 km doen. Dus we zouden hem weer zien bij zijn huisje!

Na een grote stop bij de Starbucks (duh, koffie is alles als het regent, want natuurlijk regende het weer lekker hard) kwamen we als twee verzopen katjes aan bij John en Sandy. Het eten stond al klaar en gekke John vertelde van alles over zijn fiets medailles. Hij doet aan lange afstand tochten, waarbij je zo’n 600 km fiets in veel te weinig tijd, dus ook met te weinig slaap… Ik zie er de lol niet van in, maar het is zo leuk om te horen hoe John hier uren over kon praten… Omdat het zo hard regende mochten we met onze matjes en slaapzakken in de woonkamer logeren, wat voor een heerlijk nostalgisch logeerpartij achtige sfeer zorgde. 

En wakker worden met de geur van gebakken eieren was natuurlijk ook niet verkeerd, de schatjes hadden het ontbijt alweer klaar staan voor ons. Blijft nog steeds ongelooflijk hoe lief sommige mensen zijn, daar blijf je simpelweg van genieten. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s