Aftermovie

We zijn wat maanden verder, een hoop gebeurd en veranderd, maar we kijken terug op een geweldige reis en wat hebben we fantastische mensen ontmoet! Nogmaals dank voor de interesse en de enthousiaste reactie’s op onze blogs. Onderstaand de aftermovie; zet je geluid wat harder en ga er even voor zitten. Enjoy!

Losse link: (https://youtu.be/jXB9ucJz8cg)

 

Advertenties

1 Augustus: Sunwapta Falls

Klimmen, klimmen, klimmen. Inmiddels heeft Freek al een sikje, waardoor hij een gedaante aanneemt van een berggeit. Jammer genoeg voor Freek, heb ik niet zoveel paardenkracht in mijn benen als hij… Wat betekent dat deze berggeit moet wachten op zijn bergschaap. Want een kudde in deze berenbossen mag niet ver van elkaar verwijderd zijn. Regel nummero uno in Jasper National park: ‘Stay together’. Vind het eigenlijk steeds zieliger voor Freek, want als klimenthausiast moet hij zichzelf enorm inhouden. Sorry sorry sorry.

Na een heftige, nachtelijke onweersbui, waardoor er geen verlichting nodig was in de tent, ontwaakten deze kleine kuikentjes echt veel te laat. Per ongeluk de wekker uitgedrukt in plaats van de snooze stand aan te zetten. Oeps. Gelukkig scheen het zonnetje en was het minder koud dan de ochtend ervoor. En het wordt hier echt heel koud s’nachts. Zelfs zo koud dat Freek en ik al drie avonden aan het uitproberen zijn, hoe we met deze kou het beste kunnen slapen. Eerste nacht, gewoon shirt en onderbroek, veel te koud. Tweede nacht, slapenzakken aan elkaar gerist en langebroek en shirt aan, nog steeds koud. Derde nacht, shirt, lang shirt, een broek, dikke wollen sokken en weer alleen in de slaapzak. Yes, dat is het goede recept

Na een kleine 20 kilometer komen we aan bij de Sunwapta Falls. Tijd voor een lekker kopje koffie met uitzicht. Weer een stroomversnelling van het water naar beneden, mooier dan de Athabasca Falls. Bij de Sunwapta (doet mij denken aan sunweb) was er een grotere Canyon en nog wilder water. En na drie dagen zonder WiFi geleefd te hebben, hadden we hier weer verbinding met het thuisfront. Mooi, konden we zo ook alle blogs weer uploaden. En einde pauze! 

Het is echt belachelijk hoe vaak ik in deze omgeving een plek zie, waar ik eigenlijk het liefst neer plof om daar even lekker een uurtje naar de natuur te kijken. Maar als we hier aan zouden toegeven, komen we echt niet vooruit. We doen nu ook  maar 40 kilometer per dag, terwijl we vorig jaar op de 80-100 km per dag zaten. Er is zo veel om te zien en het is gewoon doodzonde om er zo snel door te fietsen in dit park. Gelukkig hebben we alle tijd. We nemen het er lekker van. Morgen de Sunwapta Pass (2200 meter) en hiken op de Athabasca Glacier.  

25 Juli: Vamos vamos

Schiphol, het walhalla voor iedere wereldreiziger. Het grootse reis gevoel bekruipt je al zodra je de vliegtuigen vanuit de auto ziet. Helaas is het voor een wereldfietsers een ander verhaal…. Man man man wat een onhandig gedoe. Maar ja we zijn jong en we willen wat. Het gehannis begint al bij het inpakken, wat mag in de tassen ? (En geloof me dat is niks) Hoe krijgen we die fietsen mee?  Gelukkig zijn de ouders van Freek geoefende fietsers met bakken vol ervaring. Marja chef kleding en Willem natuurlijk chef fiets. Inpakken die handel, zo gezegd zo gedaan. Binnen twee dagen is het ons gelukt om twee fietsen te demonteren, twee Ikea (op zijn Amerikaans Ai-kie-A) wegwerptassen vol te gooien met campergerei, kleding, reservebanden en niet te vergeten onze tandenborsteltjes (super multi functioneel, ik kom hier later op terug). Nou daar gingen we dan. Fietsen in de wagen, tassen daarbij en de nodige familie in de auto om je uit te zwaaien. Check, check dubbel check. 

Eenmaal aangekomen op Schiphol was het ons opgevallen dat je nog bijzonder goede stuurskills moet hebben om alle vakantie gangers inclusief bagage te ontwijken. Na wat U-turns eindelijk de balie weten te bereiken. Onze parels van fietsen wogen maar liefst 25.5 en 24.2 kg. Dus een klein beetje te zwaar….. Vanuit onze kant dus de vraag of het een onsje meer mocht zijn. Ook nog een uurtje gezond gespannen geweest rondom een stickertje dat het bewijs zou zijn dat wij betaald hadden voor het vervoer van onze pareltjes. Gelukkig werden we geholpen door een meneer van de  KLM met schouders breder dan mijn kledingkast, die wel even heel stoer een stickertje van 5 bij 3 cm voor ons ging regelen. Ohja, tussen het wegen en de stickerstress in hebben we ook nog het sentimentele protocol doorgelopen, wat natuurlijk hoort rondom zo’n grote reis. Van te voren wist ik wel dat onze mama’s super gevoelig kunnen reageren op hun moederlijke instinct, maar dat ik ook bij de papa’s een klein, ingehouden traantje had gespot, deed me veel. We gaan jullie missen! 

De douane gepasseerd te hebben kwam de rust. Van de twee uur die we van te voren dachten te hebben achter de poortjes, waren opeens nog maar 40 minuten over. Dus op zoek naar een goede kop koffie en zo’n lekker broodje met plak kaas. Gelukkig betaal je op Schiphol de hoofdprijs. Maar zo als een collega mij vorige week heeft geleerd: ‘Duur is iets wat zijn geld niet waard is’. Nou jeetje wat was dit broodje DUUR. Met een goed gevuld maagje het vliegtuig in dus. Heerlijk.