25 & 26 September: Into the Cascades

Nog een kleine 30 kilometer langs de A9 en dan zouden we rechtsaf slaan, de bewoonde wereld uit en de bergen in. Een heel gek idee omdat we de afgelopen maand over het algemeen van dorpje naar dorpje fietsten en nu verteld ons boekje ons, dat we de komende 150 km niks tegen gaan komen. Gek idee. Maar goed, als je gewoon genoeg eten inkoopt en weet waar de campings zijn, komt het helemaal goed toch?

In Hood River begon de klim, die ons op de Sierra Cascades zou brengen. Brengen wil ik het natuurlijk niet noemen, je brengt iemand ergens heen, dat klinkt relaxed, dit was gewoon hard werken. Maar zoals we weten, hard werken wordt zeer zeker beloond. Na een half uurtje klimmen krijgen we een prachtig uitzicht op Mount Hood, die inderdaad letterlijk een soort vorm van een hoedje heeft. Na anderhalf uur klimmen kwamen we terecht in een dal waarbij je, als je voor je keek, Mount Hood zag en als je achter je keek, Mount Rainier, ook een joekel van een berg. 

Tot en met de camping moesten we blijven klimmen. Vanaf tien kilometer voor onze slaapplek begon het groene bos te veranderen in een bos met een diversiteit in kleuren. Niet meer alleen groen maar ook de kleuren geel, oranje, rood kwamen tevoorschijn. Herfst! Super leuk om zo al die contrasten te zien veranderen. Het leuke aan de herfstkleuren is ook dat het een soort nostalgisch gevoel in je opwekt, je wordt er vrolijk van.

Brrr…. De volgende ochtend werden we beide waker met ijspegeltjes aan onze voeten… Waren even vergeten dat, hoe warm het ook overdag mag zijn, het s’nachts in de bergen hartstikke fris is… En zo ook zeker s’ochtends tot een uurtje of elf. Morgenavond maar even wat meer laagjes aantrekken…. Dus in de winterkleding de fiets op. Echt belachelijk koud. Het is zo gek om de zon te zien schijnen, maar niet de warmte te voelen, die wordt eerst nog door de bomen geblokkeerd. Dus ook de vingers begonnen ijspegeltjes te worden. Gelukkig voor ons moesten we nog steeds bergopwaarts, onze eerste pas over. Daar krijg je het vanzelf wel warm van.

De pas op, kregen we Mount Hood van alle kanten te zien, een echte beauty. Op onze weg naar beneden, hadden we geluk dat we nog een klein tankstation passeerde waar ze naast een koud cola’ltje, aluminium folie verkochten, dat konden we goed gebruiken om onze voeten warm te houden, zodat we niet weer met ijspegels wakker worden! 

De rest van de dag hebben we een hele rustige smalle weg gevolgd door de bossen, wat bijna een soort fietspad was. Geen auto’s, alleen twee mooie fietsjes. Onze camping van keuze lag bij een meertje 1 mile van de weg die we volgden, alleen normaal staan de campings redelijk goed aangegeven met borden, deze niet. Gelukkig keek Freek op Pocket earth en zag dat we op een gegeven moment een ongeasfalteerde weg op moesten, met een stijgingspercentage om u tegen te zeggen. Dat werd eerst even stukje lopen. Maar 10 minuten later komen we aan bij een super schattig meertje met een camping waar niemand te bekennen was. Gek om zo alleen te zijn in de bossen, maar ook net zo vredig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s