3 & 4 Oktober: Plan B

Tot onze verbazing worden we wakker zonder spierpijn en hadden we het idee dat we eigenlijk prima in staat waren om lekker door te karren! Wat we wel heel erg aan het overwegen waren, is om te stoppen met de Cascade Route, omdat het gewoon te koud aan het worden is s’nachts en in de ochtend. Plus om nu iedere keer afhankelijk te zijn van de hotels en de Warmshowers, wordt de charme van vakantie fietsen ons ook een beetje ontnomen. Maar goed misschien stellen we ons aan? 

De eerste kilometers waren nog lekker gratis en dus konden we de beentjes lekker losgooien. Maar toen. Alles wat naar beneden gaat, gaat weer omhoog, en vice versa, natuurlijk. De eerste paar omwentelingen bergopwaarts vielen zo belachelijk zwaar, binnen no time voelde je het zuur in de benen stromen. ‘Denk aan iets leuks, denk aan iets leuks’. Dus dat werd denken aan de lunch, de afdaling en onze slaapzak. Want och, we hadden ons toch een beetje verkeken op onze fysieke gesteldheid. Na nog wat uurtjes met onze slobber benen kwamen we op onze camping. Net optijd want het begon ontzettend hard te regenen. Snel het tentje opzetten, zodat we konden schuilen.

De hele nacht heeft de regen lopen tikken op ons tentje, gelukkig was het toen we wakker werden eindelijk een keertje gestopt. Freeks tassen waren helemaal doorweekt… Dus dat waterproef van Ortlieb gold niet voor de zijne. Het was redelijk fris en dat in combinatie met alle nattigheid, was letterlijk de laatste druppel die de emmer over liet lopen en onze deed beslissen dat we van route gaan wisselen. We gaan naar de kust! Hoe weten we nog niet helemaal, maar we hebben nog een dagje om hierover na te denken.

De rust die deze keuze gaf was heerlijk, op de fiets kon je weer je gedachten alle kanten op laten gaan in plaats van dat ze gefocust waren op de zorgen die kwamen kijken als we door zouden fietsen op de Cascades. En niet te vergeten het zonnetje scheen! Dat scheelt al voor de helft, en voor vanavond hadden we een Warmshowers wat natuurlijk ook heel prettig is!

Na onze ‘laatste’ pas genaamd ‘The Dead Indian Memorial Pass’ getrotseerd te hebben, kwam wel het besef dat we aan de kust niet zulke klimmen zullen hebben, wat jammer is, alleen we zijn toch wel blij dat we ons aan de kust minder zorgen hoeven te maken en minder afhankelijk zijn van het weer, immers voor wat, hoort wat!

De afdaling naar Ashland was geweldig, scherpe bochten, uitzicht over de hele vallei en eenmaal in de vallei hadden we weer een heerlijk bakkie koffie te pakken! Op naar onze host Geoffrey, die bovenop de berg woont, dus eerst even nog een stukje werken. Het extra klimmen was het helemaal waard. Geoffrey had voor ons al burrito’s en bier klaarstaan, wat een lieve vent! Ook dacht hij met ons mee over hoe we het beste naar de kust kunnen gaan, via de fiets of gewoon met de auto? Eerst maar weer even lekker uitrusten in een lekker warm bedje!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s