9 & 10 Oktober: Time for a snack

In de ochtend gingen we weer weg met een heerlijk zonnetje, redelijk uitgeruste beentjes, en een grote zin om weer langs de kust te rijden! Want ieder stukje kust is net even anders. Even blauwer, net wat meer rotsen, soms zand en duinachtige omgevingen. Het geluid van de zee verveeld ook niet, het is zo kalmerend, rustgevend, vredig. 

De wegen waar we op fietsen deze dagen, hebben weinig tot geen vluchtstrook, soms heb ik het idee dat ik een balansact aan het doen ben op de witte lijn. De auto’s zijn over het algemeen heel netjes met ons inhalen, tuurlijk zitten er af en toe wat rotte appels bij, waarvan we, als we onze handen zouden uitsteken, prima even een vieze vetvlek op het raam konden vegen. 

Na een avond zonder onze nieuwe fietsvrienden waren we benieuwd of we vanavond er weer een paar zouden zien! We waren vandaag erg snel, dus hadden onszelf beloont op een heerlijke pizza, toen we aangekomen waren in het dorpje Gualala (waarvan iedereen natuurlijk een tijdje doorging met het het uitspreken/zingen als Gua-la-la-la-la-la). Vanuit hier konden we alle fietsers zien passeren. En verrekt we zagen Rick weer, een super leuke gezellige man en een nieuw jong stel, het eerste stel van onze leeftijd. Cody en Emily!

Op de camping zaten we gezellig aan de picknicktafel samen te eten en te snacken, want als je iets met elkaar gemeen hebt naast de route die je volgt, is het de constante behoefte om te snacken. Alleen om ons heen waren er de hele tijd eigenwijze wasbeertjes, die maar al te graag met ons aan de picknicktafel wouden zitten. Cody, Emily en Rick hadden al met ze moeten vechten om onze etenstassen veilig te houden, toen we even naar het toilet waren. Helaas hebben ze wel onze chippies gestolen. De nacht was redelijk onrustig omdat je constant die hongerige wasbeertjes om je tent hoorde ronselen. We waren maar al te blij dat ze niet slim genoeg waren om ons tentje in te kruipen.

De volgende ochtend was heel mistig en we hadden een beetje last van opstart problemen, dus besloten we om in de eerste de beste lodge die we tegen kwamen een kopje koffie te doen. Bij het krijgen van onze rekening viel mijn mond open, 15 euro! Voor twee niet eens echte cappucino’s, zonder wat lekkers…. Oeps.. En het leuke was dat we 10 kilometer verderop een super schattig bakkertje tegen kwamen…. Balen! 

Rond een uurtje op twee, na de lunch, moesten we klimmen de klif op. Zodra we boven waren, begon de mist weg te trekken en kwam het zonnetje tevoorschijn. Het uitzicht wat voor en beneden ons lag was zo mooi. Opnieuw kust, een blauwe zee en rotseilanden. Maar toch net weer in een andere setting, waardoor je iedere keer weer verrast wordt, helemaal nu, vanaf 200 meter hoogte.

Voor ongeveer 10 km bleven we op deze hoogte, met heel wat slingerende wegen, langs iedere afgrond. De afdaling was lekker Europees, veel scherpe bochten en lekker stijl. Op een gegeven moment slingerde we naar een stukje waar overal zeehondjes als aangespoelde stukken hout op en naast elkaar lagen. Wat een schattige beestjes (als je ze vanaf een afstand bekijkt, want lief zijn ze niet). Eenmaal op de camping in Bodega Bay Dunes, kwamen we onze fietsvrienden weer tegen, dus je raad het al, tijd voor snacks! 

 Wat een prachtige dag! 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s